برای تنهاييت

چقدر از تو سرودن در پشت حجاب بارانی به وسعت همه ی بارانهای در حسرت مانده ی کويرها سنگين شده

چه دردی دارد در کنارت بودنو شنيدن تنهاييت

چه احساس اشفته ايست هیچ بودن حضورم برای گرمای دلت

غم غريبيست برايم نبودنت

غربت تو اين روزها عجيب فرياد می زند

روزهايی که می توانست زمزمه ای برای سالگرد عشقمان در تقويم دلت باشد

زخمهايم اين روزها باز سر بازکرده اند زخمهايی که ثمره ی  نقش زدن اسمت بر صفحه دلم با خنجر رفتنت است

اسمان اينجا زمانی سقف بودنت برای من بود

اسمانم در عزاست نه برای نبودنت نه ..

زمان زياديست اسمانم را نذر چشمانت کرده ام

ای کاش برای تنهاييت دلی را که صادقانه ارزانيت کردم به تاراج می بردی تا امروز غم تنهاييت را نمی خوردم

                                                                                                                        ۱/۴/۸۳

  
نویسنده : يه ادم تنها ; ساعت ٥:٤٥ ‎ق.ظ روز ٢۳ تیر ۱۳۸٤
تگ ها :